De telefoon is al 150 jaar een apparaat dat mensen met elkaar verbindt en niet meer weg te denken is uit onze maatschappij. Toen Alexander Graham Bell in 1876 patent kreeg op zijn uitvinding, was dat een apparaat dat heel ver weg staat van de telefoon die we nu kennen. Alleen de mensen die nu nog via een vaste lijn bellen, gebruiken technieken waar Bell de basis voor heeft gelegd. De eerste telefoon van Bell was zelfs zo simpel dat ik als kind ooit nog eens geprobeerd heb om met stukken weekijzer, veel koperdraad en een batterij op basis van een tekening uit een bibliotheekboek dit na te maken. Echt geluid overbrengen deed het niet, maar ik begreep wel hoe de telefoon van toen werkt.
Nu jaren later waag ik mij er niet meer aan om mijn kleinkinderen uit te gaan leggen hoe de telefoon functioneert. Uit gaan leggen dat telefoons vroeger via draden met een door mensen bediende centrale verbonden was, is hetzelfde als vertellen hoe de wereld er uit zag zonder computers, iPad’s en mobiele telefoons. Ze kunnen zich daar niets bij voorstellen. Telefoons zijn toch draadloos en communiceren of via GSM-netwerken of via VOIP en glasvezels waarbij grappig genoeg technieken ingezet worden die men voor de telefoon van Bell probeerde te gebruiken om via telegraaflijnen spraak te verzenden. Toen al zocht men naar manieren om spraak als het ware te moduleren op de stroompulsen die via de telegraaf verzonden werden.
Waar we nu mee bezig zijn, is niet meer het moduleren van spraak op elektrische signalen, maar op licht. Op de High Tech Campus in Eindhoven moet over een jaar zelfs een fabriek staan die fotonische chips kan maken. Licht is dan de informatiedrager waarmee de snelheid van verwerking nog groter kan worden en we af zijn van problemen zoals EMI en EMC. Nu al ben ik benieuwd naar de eerste IC’s die uit deze fabriek gaan rollen. Zijn ze echt zo snel en wat doen ze met stroomverbruik en warmteontwikkeling. Over twee jaar zullen we het weten of dit het licht van de toekomst is.
