(Of: “Hoe arrogante beslissingen nieuwe innovaties brengen”)
Denkt u ook wel eens: “Dit had je toch kunnen zien aankomen?” Mij overkwam dit onlangs toen ik een YouTube post van Richard Murphy zat te kijken. In dit fragment beschreef hij het logistieke aspect van de Amerikaanse oorlog met Iran. Cruciaal hierin was de snelle afname van het aantal beschikbare onderscheppingsraketten en cruise missiles. Vanuit een technisch perspectief een interessante situatie. Is dit iets om je zorgen over te maken? Eigenlijk wel, maar dan gezien vanuit een ander gezichtspunt. Laat ik zeggen vanuit het gezichtspunt van de observator die de situatie bekijkt en denkt: “waar gaat dit over?”
Misschien mag ik mijn eigen observaties en gedachten hier als voorbeeld gebruiken. Trouwe lezers van mijn columns weten dat ik al redelijk wat “kilometers” afgelegd heb. In de 80-tiger jaren heb ik mijn (toen nog verplichte) diensttijd vervuld.
In die tijd waren er 2 dreigingen: de nucleaire wapens van de Sovjetunie en de grote overmacht aan tanks van de Sovjetunie. (Er is dus weinig veranderd in die 40 jaar, zoals Oekraïne heeft ondervonden).
De common sense was toen ”Wij stellen er misschien minder, maar wel beter tegen over”.
Vanuit mijn jeugdige overmoed en onschuld vroeg ik me af waarom zo ingewikkeld? Als je nu een handvol jonge gasten met een antitankwapen op een motor die kant uit stuurt dan kun je redelijk wat raken en uitschakelen.
Hier moet ik me even verontschuldigen voor mijn toenmalige puberbrein. Dat zag alleen maar “opportunities” maar geen gevaren.
Eigenlijk komt het erop neer dat je dure complexe wapensystemen ook uit kunt schakelen met goedkope eenvoudige middelen. In die fase van mijn leven beschouwde ik me nog als het centrum waar alles om draaide en bestond gevaar alleen voor anderen.
Wat we nu zien in Oekraïne en Iran geeft eigenlijk goed weer wat ik in de 80-tiger jaren bedacht had: “Snap het gevaar (de dreiging) en geef jezelf de ruimte om hier op een creatieve manier mee om te gaan”. Alleen nu niet met mensen in kwetsbare posities, maar drones en robots die makkelijk vervangbaar zijn.
Eigenlijk is dit een van de columns die ik niet had willen schrijven omdat we het hier hebben over vernietiging van mensen en middelen.
Helaas is dit precies is wat er nu gebeurt.
De groten “Rusland en de USA” hebben een arrogantie waarbij zij denken dat ze zo machtig zijn dat ze alles kunnen.
De realiteit laat zien dat dit maar beperkt opgaat en dat “het grote machtige” ook door het kleine verslagen kan worden. Zoals hoe Gulliver als reus door veel kleine mensen op eiland Lilliput in zijn slaap vastgebonden kon worden en daarmee immobiel gemaakt.
Oekraïne laat zien dat je met veel kleine en goedkope drones, en nu zelfs bewapende robotvoertuigen, Rusland niet alleen op afstand kunt houden maar nu zelfs met de hulp van deze middelen terrein terug kunt winnen!
Het debacle van de Amerikaanse aanval op Iran toont ons hoe ook daar de arrogantie verrast wordt door de veelheid aan low-tech drones van Iran die ze alleen maar kunnen afwenden met miljoenen kostende Patriots, waarvan er, juist door de hoge kostprijs, maar een beperkte voorraad van is.
Je ziet dit ook in de technologieontwikkelingen. Een goed voorbeeld is de Duitse auto-industrie. Hun specialisatie: brandstofmotoren, diesel en benzine. Tot in de perfectie. Het idee dat elektrisch ooit een geduchte concurrent zou kunnen zijn? Een simpele elektromotor beter dan een Duitse benzine- of dieselmotor?
Onbestaanbaar! Ook hier de arrogantie ten top.
De moraal van het verhaal? Onderschat nooit de creativiteit van jouw tegenstander of concurrent, en zeker niet als het water hem aan de lippen staat. Juist dan kan de menselijke creativiteit en inventiviteit tot grote hoogte stijgen, zolang deze maar niet door het ‘management’ ‘dood ‘gemanaged wordt.
