(Of: "Misschien is de EU uiteindelijk onze redding".)
Bekruipt u ook wel eens het gevoel niet meer in control te zijn? Ik doel dan niet op stoplichten die altijd op rood staan als ik eraan kom of een plotselinge file als je daar nu net niet op gerekend hebt. Nee, ik vraag me de laatste tijd steeds vaker af of we met alle technische vooruitgang als mens niet juist achteruit gaan?
Ik heb het hier over onze privacy en cyberveiligheid. Twee begrippen waar we veel over horen en lezen, maar waar we weinig mee lijken te doen.
Konden we als mens vroeger redelijk zelf bepalen wat anderen van ons te weten konden komen, nu ligt dat wel even anders!
Niet dat alles vroeger beter was, maar als mens kon je redelijk anoniem blijven. Zonder BSN waren er maar een paar instanties die wisten waar je (formeel) woonde en als je wilde kon je door je uit de gemeentelijke basisadministratie te laten schrijven zelfs geheel onder de radar verdwijnen.
Met alle blamages in de ICT projecten van de overheden is dat laatste nog wel mogelijk, maar ontsnappen aan alwetende informatiezucht van de grote 4 lijkt vrijwel onmogelijk. Bemoeide Microsoft zich vroeger alleen met jouw PC, na de overname van LinkedIn en Skype is nu ook mijn gehele professionele netwerk bij hen bekend. Dit is nog maar het begin. Met de komst van Windows 10 wordt voortdurend informatie over mijn PC naar Microsoft verstuurd en ik kan me, Microsofts oprecht lijkende verklaringen ten spijt, niet aan de indruk onttrekken dat er meer dan je lief is naar de Microsoft servers verstuurd wordt. Ondanks dat ik het privacy killende facebook altijd vermeden heb ben ik door de overname van WhatsApp toch in hun fuik beland. Principieel wantrouw ik al elke Amerikaanse onderneming, maar datahongerige ondernemingen als Google, Facebook, Microsoft en Apple houd ik liever zo ver mogelijk van me af.
En hoever is dat dan zult u vragen. Voor mezelf kan ik die vraag wel beantwoorden, niet erg ver. Met een Android telefoon en door WhatsApp en LinkedIn te gebruiken heb ik me dus overgeleverd aan de nieuwe goden.
Het is duidelijk mijn verslaving aan makkelijke communicatie die hier debet aan is. Kennelijk ben ik bereid mijn ogen te sluiten voor de gevaren van het weglekken van mijn privégegevens. Dat dit ver gaat, en nog verder zal gaan, valt op te maken uit de advertenties die je voor geschoteld krijgt als je een webpagina bezoekt.
Tot voor kort kon ik op mijn PC zien wanneer mijn vrouw op zoek was naar nieuwe kleding of schoenen. Bij het openen van een webpagina op mijn laptop (die ik deel met mijn vrouw) word ik dan ineens geïnformeerd over allerlei interessante laarzen of schoenen, alhoewel ik moet toegeven dat door Firefox te gebruiken en ad-blockers en Javascript-blockers te installeren ik nu wel wat controle terug bevochten heb. Het is iets, maar niet veel.
En nu blijkt ook mijn telefoon via Bluetooth zo lek als een mandje te zijn. De BT driver van Android schijnt dramatisch hackbaar te zijn middels een ‘BlueBorne’ attack. Er is zelfs een BlueBorne App die uitzoekt of jouw Android telefoon daar ook kwetsbaar voor is.
Hoe kan ik mij nu hiertegen teweer stellen? Als ik mijn verslaving opgeef en weer mijn oude Nokia 6210 ga gebruiken (ja die moet nog ergens liggen) ben ik van veel inbreuken op mijn privacy af. Helaas ben ik inmiddels zo aan al dat gemak gewend dat ik dat voorlopig niet ga doen.
Moeten we dan naar onze overheid kijken?
In principe wel. Niet dat de Nederlandse staat op dit vlak erg veel slagkracht heeft, alleen al het bedrag wat Apple in kas heeft ($245 miljard) is al hoger dan de totale inkomsten van de Nederlandse staat (€186 miljard).
Willen we tegen dit geweld nog een vuist kunnen maken zullen we de Europese samenwerking verder moeten intensiveren. Kijk maar eens naar de miljarden boetes die deze firma’s van de EU opgelegd krijgen. Alleen zo hebben we de mogelijkheid om hun ongebreidelde datahonger in te perken.
Ik vraag me dan wel weer af hoe de Britten dit na de Brexit gaan overleven………
