Testen is een saai vak. Wachten tot iets kapot gaat. Ik hóór de lezer al geeuwen…Zelf ben ik er door gegrepen, plotseling. Of komt het door die jonge vlotte meid van Prodrive die een geweldige babbel over haar testwerk weggaf op de meeting van het Platform Omgevingstesttechnologie, PLOT, laatst bij TBP in Dirksland? Misschien is…
Testen is een saai vak. Wachten tot iets kapot gaat. Ik hóór de lezer al geeuwen…
Zelf ben ik er door gegrepen, plotseling.
Of komt het door die jonge vlotte meid van Prodrive die een geweldige babbel over haar testwerk weggaf op de meeting van het Platform Omgevingstesttechnologie, PLOT, laatst bij TBP in Dirksland? Misschien is het vanwege de schitterende beelden van testruimtes voor satellieten bij ESA /ESTEC? De fascinerende animaties van het virtueel testen van kunstgrasvoetbalvelden, komt het daardoor?
Wist u overigens dat AJAX overweegt een kunstgrasveld aan te leggen dat gemaakt is van papier als grondstof? Die club schijnt alleen goed te kunnen spelen op papier!
PLOT voorzitter Dave Corben wist dat te vertellen, droge Britse humor, testmopje.
Testen is heel wat anders dan testen. Omgevingstesten, daar hebben we het over. Een boeiende wereld, die volop in beweging is, letterlijk en figuurlijk: het gaat vaak om schok-, trilling-, bots- en valproeven. Een heel sterk experimenteel vak, waar nog weinig theorie is ontwikkeld die creativiteit kan doden. Een vak waarin opvallend jonge techneuten bezig zijn die elkaar opzoeken om ervaringen uit te wisselen.
Heeft niet te maken met functioneel testen. Niks ‘doet-ie-et-of-doet-ie-et-niet’. Gaat niet over ‘het milieu’. Soms wel over het klimaat, maar dan alleen om te zien wat er gebeurt als je de omgeving van jouw product, het klimaat, verandert, in een klimaatkamer.
Echt spannend, in één dag simuleren wat er gebeurt tijdens de levensduur van pakweg de veertig jaar die het dak van een zwembad mee moet kunnen. In een uur te weten komen wat een mobieltje doet na 800.000 telefoontjes in vijf jaar tijd. In een kwartier testen of de zuurstofslangen in de operatiekamer van het ziekenhuis niet na 1.000 operatie uren in de brand vliegen. Dit gáát ergens over.
Heus niet zo triviaal, simpel, om dat virtueel te gaan doen. Alles in de computer? Had je gedacht. Tuurlijk, technisch is alles mogelijk. Maar als jouw parameters in de duizend-, tienduizendtallen gaan lopen, je daarmee eerst betrouwbare modellen moet gaan bouwen, je voor al die parameters referentiedata moet gaan verzamelen en invoeren…Dan ga je beseffen hoe geweldig het is dat er nu methodieken zijn om in het ech-ie te testen in een dag wat er in een hele levenscyclus gebeurt. Voorlopig is dat meestal nog veel goedkoper dan een hele virtuele wereld bouwen.
Maar het blijft boeiend als je ziet waar het wel volledig digitaal kan. Dat is nog eens wat anders dan een simpel 3D ontwerppakketje!
Een gotspe overigens dat er nauwelijks onderwijs bestaat in dit vak. Misschien dat daarom zo veel jonge gasten er nu in duiken: je weet heel snel meer dan jouw leraar en dat is waar de nieuwe jonge generatie op kickt!
PLOT pakt het op. De jongens uit de bedrijven gaan gastcolleges geven. De club is via FHI als koepelorganisatie aan het lobbyen voor een lectoraat omgevingstechnologie. En PLOT neemt international het voortouw. Op 27 september organiseert de club een conferentie bij ESA/ESTEC in Noordwijk, ‘Environmental Testing of the Future’. Internationaal is PLOT die dag en de dag erop volgend host voor de Europese club van test-engineers CEEES. Maar vanzelfsprekend is er vooral voor Hollanders op die conferentie veel te leren, te halen en te contacten.
Test het uit en je telt voor twee. http://www.plot.nl
Drs. J.C. Groeneveld
