Een paar weken geleden kreeg ik een artikel van één van onze leden toegestuurd, dat de controles op import achterblijven. FHI deelt al heel lang deze mening. De Europese richtlijnen zijn gericht op een economisch gelijk speelveld en de veiligheid voor Europese consumenten, maar in welke mate loopt de handhaving daarmee in de pas?
Dat is trouwens geen klacht over de handhavers, maar de focus die wij aan dat werk geven als maatschappij. In Europa besteden wij enorm veel tijd, geld en energie aan het opzetten van de richtlijnen, de wetten, de benodigde veranderingen en de communicatie. Daarnaast bezuinigen we op de basis van de standaarden, de handhaving en de controles aan de grenzen. Dat klinkt als het goede voornemen met nieuwjaar, dat je in februari achter je laat.
Het gaat wat mij betreft ook nog verder, dat als wij een nieuwe maatschappij voor ogen hebben, waarin we zelfwerkende fabrieken (autonomous operations) hebben, die beter zijn voor klimaat en maatschappij, dan dient alle instrumentatie en automatisering volledig juiste informatie te geven. Dat vraagt ook zekerheid op het vlak van cyber security en als we steeds minder controleren en borgen, op welke ondergrond bouwen wij dan onze toekomst?
Het is dus niet zo moeilijk: je moet zeker zijn van je spullen.
De argumenten van politici horen over het algemeen aan als dooddoeners: ‘Je kunt niet van een douane verlangen, dat ze over alles wat binnenkomt controles uitvoeren’; ‘Het is te veel en het gaat te snel.’. Tegelijkertijd verlangen de richtlijnen en wetten in Europa dat wel van de fabrikanten, importeurs en vertegenwoordigers. Daarnaast verwacht men, ook van kleine bedrijven, dat een technisch bedrijf goed weet welke techniek het bij een klant installeert. Voor mij is het al heel lang de vraag, of we met z’n allen in hetzelfde veld werken.
Practice what you Preach: level playing field.
