Onlangs hoorde ik iemand op de radio in een programma over marketing en kinderen vertellen dat wij kinderen moeten leren om kritisch naar reclames te gaan kijken. Op zich een waarheid als een koe, maar de spreker vergat daarbij wel dat we kinderen dat wel kunnen leren, maar dat dit lastig is als wij dat zelf dat niet eens goed kunnen. Hoe vaak zit ik namelijk niet naast iemand achter een computerscherm en merk dat de overvloed aan informatie op het scherm er voor zorgt dat er over heel veel belangrijke informatie heen gekeken wordt waardoor onderdelen van menu's of linken op een website niet gezien worden? Ik zou bijna zeggen dat het dagelijkse kost is.
Opvallend is de manier waarop de jeugd naar een beeldscherm kijkt. Bij hen lijkt het alsof ze in één oogopslag wel alles op het scherm kunnen zien. Als ik bijvoorbeeld naast mijn zoon van 25 zit en we zijn samen iets aan het zoeken op internet, dan klikt hij van links naar rechts en heeft pagina’s al afgesloten nog voor ik goed en wel de kop gelezen heb. Ziet hij nu meer dan ik en heeft hij toch die snelle kritische blik? Ik kan het moeilijk zeggen. Hij weet wel in no time die functies op mijn telefoon te vinden die ik na lang zoeken niet gevonden kreeg.
Als ik nu het onvermogen om te kijken van ons ouders afzet tegen het zichtvermogen van onze kinderen, dan moet ik concluderen dat de eerder genoemde spreker zich dus niet druk hoeft te maken. Sterker nog – ik denk dat door de overvloed aan informatie die op ons af komt, het verstandiger is om het kritisch kijken misschien maar beter over te laten aan onze kinderen. Kinderen waarvan er vele werkeloos zijn, net nu in een tijd dat we begonnen zijn met het verhogen van de pensioenleeftijd… Maar wees gerust. Onlangs hoorde ik uit Den Haag geluiden komen die klonken als arbeid, tijd en verkorting, maar dan met mooiere woorden; kortom sluit uw ogen voor kritisch kijken. U wordt toch iets anders voorgehouden dan u ziet.
