Maart was letterlijk een bewogen maand. Met name dat wat in Japan heeft plaatsgevonden, heeft de hele wereld behoorlijk in beroering gebracht. De aardbeving en de vloedgolf behoren voor ons voor een groot deel tot een "ver van mijn bed"-onderwerp maar ongemerkt gaat dat niet op voor de ellende met de kerncentrales. De problemen die dit ongeluk opleveren, komen uiteindelijk ook bij ons terecht zo niet rechtstreeks dan wel via een grote omweg.
De pro-kernenergiemensen mogen dan al jaren roepen dat deze vorm van energieopwekking volledig veilig is, ondertussen blijkt maar weer eens dat dit niet het geval is. Juist nu er in ons land weer stemmen op gaan om nieuwe centrales te gaan bouwen, is het zinvol om eens eerlijk te kijken naar ons kunnen. Zijn we namelijk echt in staat om een kernreactor te maken die onder alle omstandigheden 100% veilig blijft? Het ongeluk in Japan toont voor mij meer dan duidelijk aan dat we dat niet kunnen. We kunnen veel en zijn zeer creatief, maar of we echt alles vooraf kunnen voorspellen, lijkt me sterk. Bijna dagelijks zien en horen we dingen die we nooit voor mogelijk zouden houden. Ook de Japanners die als het om aardbevingen gaat goed voorbereid waren, hadden de huidige problemen niet weten in te schatten. Sterker nog; zelfs na de aardbeving dacht men de totale situatie wel in de hand te kunnen houden. Het positivisme straalde van de woordvoerders af, terwijl bij mij alleen maar grote vraagtekens naar boven kwamen. Ik hoorde alleen maar halve verhalen en zag dat hetgeen ik vermoedde na verloop van tijd waarheid werd.
Ik hoop dat de politiek nu eindelijk eens wakker wordt en een gedegen onderzoek laat uitvoeren door mensen die echt onafhankelijk zijn en kennis van zaken hebben. De hele discussie over wel of geen kernenergie wordt nog altijd gevoerd door mensen die alleen dat wat in hun eigen straatje past, vertellen. Wat dat betreft is het net als in Japan en zullen we daardoor uiteindelijk een beslissing nemen die compleet in ons nadeel werkt.
