Column & Opinie

Techniek voor kinderen, de verloren generatie? (Of: “Hoe enthousiasmeren we de opleiders?”)

Als kinderen al op 10 jarige leeftijd hele beroepsgroepen hebben buitengesloten, hoe kunnen technieklessen op de middelbare school het tij dan keren?Het verhaal kennen we al, de huidige generatie leraren heeft weinig op met techniek en β vakken. Het overgrote deel van de leraren op lagere scholen bestaat zelfs uit vrouwen, met helaas een notoir…

Als kinderen al op 10 jarige leeftijd hele beroepsgroepen hebben buitengesloten, hoe kunnen technieklessen op de middelbare school het tij dan keren?
Het verhaal kennen we al, de huidige generatie leraren heeft weinig op met techniek en β vakken. Het overgrote deel van de leraren op lagere scholen bestaat zelfs uit vrouwen, met helaas een notoir lage affiniteit met techniek. Hoe krijgen we onze kinderen dan nog gemotiveerd voor β vakken en techniek?
Misschien goed om eerst even te kijken naar de oorzaken. In de 60er- en 70er jaren is er in de Westerse (Nederlandse) wereld een hele generatie mensen ontstaan die hun wortels hebben in het hippietijdperk. Liefde en natuur. Hun tegenpolen waren toentertijd de “boze machthebbers” en industriëlen die natuurlijk alleen maar bezig waren de wereld te verpesten met afval, uitputting, kernenergie en atoombommen.
Afgezien van die atoombommen hebben ze denk ik wel gelijk gekregen, we zijn nog steeds troep aan het opruimen.
Het is echter juist deze generatie, die zich probeerde af te keren van al die vervuilende techniek, die dit gevoel overgedragen heeft op hun kinderen.
Hoewel dit goed gelukt is (zie het gebrek aan belangstelling voor technische- en β vakken) is ook deze generatie niet vies van het consumeren van juist deze technisch verworvenheden.
Zelfs de meest verstokte idealisten zijn uiteindelijk net zo veel gaan consumeren als u en ik.
Alleen, wat stellen ze er tegenover? Daar waar wij, met onze kennis en kunde stapsgewijze, of soms zelfs sprongsgewijze, verbeteringen doorvoeren heeft dit “niet technische deel van de mensheid” geen oplossingen, of in het beste geval slechts onrealistische ideeën.
Dat laatste valt dan ook wel weer te begrijpen, als je geen/onvoldoende inzicht in technologie hebt zijn de mogelijkheden tot begrip en inzicht navenant beperkt.
Maar wat minstens zo erg is, hun kinderen zijn opgevoed met een zekere afkeer van techniek, “je gebruikt het wel, maar verder moet je er verre van blijven!”.
Het is dan nu juist deze generatie die, nu we als maatschappij eindelijk inzien wat de consequenties zijn, onze kinderen voor techniek moeten gaan enthousiasmeren!
Een onmogelijke opgave zo lijkt het wel.
Een artikel uit Technisch Weekblad van 18 oktober geeft dit treffend weer: “Docent enthousiasmeren voor techniek heeft het meeste effect”.
Hier kunnen wij dan ons steentje bijdragen, want om dit alleen over te laten aan de overheid lijkt mij geen goed idee.
Natuurlijk moeten er wel de juiste randvoorwaarden gecreëerd worden, maar juist aan die motivatie, daar kunnen wij bij helpen.
Want zijn wij niet allen gedreven door één gemeenschappelijk ding? Liefde voor Techniek!
Of we het nu over elektronica, energie-, communicatie techniek of werktuig-, vliegtuigbouw of een andere techniek gaat. Ieder van ons vind zijn motivatie wel in één of meer van deze gebieden.
Laten wij dan ons enthousiasme overdragen op de docenten, of misschien zelfs wel direct op de leerlingen.
De ‘technische toekomst’ van het onderwijs in Nederland is dan in één keer zeker gesteld!

Draag dus uw enthousiasme over aan de leraar van uw kind!

Jan W. Veltman
Commint Consultancy BV
jan.w.veltman@commint.nl