Column & Opinie

Septemberkoorts

September is een bijzondere maand. Niet alleen omdat mijn eigen verjaardag daarbinnen valt. Voor zolang het nog kan is het de maand om mosselen te eten.Het is de maand dat alles weer begint. Bijna nog meer dan januari. In de eerste maand van het jaar begint het, deze negende maand begint het weer. Onze hoop…

September is een bijzondere maand. Niet alleen omdat mijn eigen verjaardag daarbinnen valt. Voor zolang het nog kan is het de maand om mosselen te eten.
Het is de maand dat alles weer begint. Bijna nog meer dan januari. In de eerste maand van het jaar begint het, deze negende maand begint het weer.
Onze hoop voor de toekomst gaat weer naar school, naar de universiteit, gaat voor het eerst echt aan het werk.
Op de derde dinsdag komt de overheidsbegroting officieel op tafel.
Alle bedrijven en organisaties maken hun plannen en budgetten voor het volgende jaar. En intussen wordt in deze maand duidelijk of het lopende jaar succesvol kan worden afgesloten of niet. Je zou kunnen spreken van een ‘barometermaand’.
Een beetje een koortsig gevoel roept het op, zeker nu veel economen en pseudo-profeten een recessie proberen op te roepen. De Amerikaanse verkiezingsstrijd barst deze maand echt los. Eens in de vier jaar geeft dat extra septemberkoorts. En deze keer wordt de wereld er extra bij bepaald dat die tot voor kort zo machtige natie haar leidende rol niet langer kan waarmaken. Het maakt koortsig en de penicillinekuur werkt ook niet meer.
Als dan Onno Ruding analyseert dat de overname van de Dresdner Bank door de Commerzbank een zwaktebod is van het Duitse bankwezen dat nooit sterk is geweest, dan kun je zomaar gaan somberen.
De septemberkoorts heeft gelukkig ook altijd een barenswee-element. Het gaat kriebelen. Er komt weer wat aan. De 153 miljoen extra voor Point-One en High Tech Systems werd wat koortsig ontvangen: gaat dat allemaal weer naar de bekende grote bedrijven in het zuiden van het land die toch al zoveel geld opsoeperen en daarmee alleen hun aandeelhouders spekken? Terecht dat die vraag gesteld wordt en gelukkig is iedereen binnen Point-One zich het gevaar bewust. Daar zijn hopelijk geen verhitte discussies voor nodig. Maar er kan en moet nu wel iets gaan gebeuren.
De taskforce Technologie, Onderwijs en Arbeidsmarkt kan nu eindelijk aan de slag. Het was een valse start, maar ondanks de vergissingen die zijn gemaakt kunnen we als technologiebranches, FHI samen met de ONRI-ingenieursbureau’s en de voedingsmiddelenindustrie inhoudelijk aan het werk. Deze maand worden de plannen ingediend voor netwerkvorming van bedrijven met hogescholen en universiteiten. Of het binnen de officiële TOA past of niet is eigenlijk niet zo belangrijk. Die koorts moet nu maar zakken. En als iemand met rode konen straks het succes wil claimen, prima.
We staan dus wel degelijk voor investeringen, kredietcrisis of niet. Zo moet het gaan juist als er recessiedreiging is. Meer dan ooit moet je dan vasthouden aan een langere termijn visie. Een visie op investeringen in technologische innovatie en in het aantrekken, binden en boeien van mensen. Dat zijn precies de dingen waarover het gaat in de septembermaand: investeringsplannen voor de toekomst en een nieuwe schwung in het opleiden en aan het werk krijgen van veelbelovende jonge mensen.
Dat mag best met passie, met verhitte koortsige koppen.